współbandyta ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba, która wraz z kimś innym dopuszcza się kradzieży i morderstw
(1.1)
(1.1) Śniło mi się, że uzbrojony w rewolwer, schwyciłem Olejarka i dwunastu jego współbandytówBolesław Prus, Ze wspomnień cyklisty, w: Nowele, opowiadania, fragmenty, tom III, wyd. Gebethner i Wolff, Warszawa 1936.. (1.1) Do tego w tamtych krajach przychodzi, że najgłówniejsi rozbójnicy w Kurdystanie otrzymują urzędy kajmakanów i innych zwierzchników, byle się tylko trochę ustatkowali; a ci znowu swoim współbandytom mniejsze rozdają posady administracyjne i policyjneTURCYA. Bezowocność zapowiedzianych reform, „Gazeta Wrocławska” nr 266, 27 listopada 1873..