accurro ()
czasownik (1.1) przybiegać, nadbiegać, pośpiesznie przybywać (1.2) ruszać do ataku, rzucić się do ataku, nacierać
(1.1-2) accurrō, accurrere, accurrī lub accucurrī, accursum
(1.1) Pater filium perterritum ad se accurrere videt eumque interrogat: “Quid est, Marce?”Hans Henning Ørberg, Lingua Latina per se illustrata. Pars I. Familia Romana, Special-Trykkeriet Viborg, 2003, s. 73, ISBN 87-997016-5-0. → Ojciec widzi, że przybiega do niego przestraszony syn i pyta go: „Co się dzieje, Marku?” (1.2) Miles Romanus, qui hostem armatum accurrere videt, non ab eo fugit, sed armis se defendit.Hans Henning Ørberg, Lingua Latina per se illustrata. Pars I. Familia Romana, Special-Trykkeriet Viborg, 2003, s. 90, ISBN 87-997016-5-0. → Żołnierz rzymski, widząc nacierającego uzbrojonego wroga, nie ucieka przed nim, ale broni się zbrojnie.
(1.1) alicui / ad aliquem accurrere → przybiec do kogoś • suppetias / in auxilium / auxilio accurrere → przybiec na pomoc • Romam accurrere → pośpiesznie przybyć do Rzymu
accursus