ululatus ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) w wielkim smutku: krzyk, zawodzenie, wycie
(1.1) ,
(1.1) Vox in Rama audita est ploratus, et ululatus multus: Rachel plorans filios suos, et noluit conosolari, quia non suntWulgata Klementyńska, Mt 2, 18. → Głos słyszano w Ramie, płacz i krzyk wielki; Rachel płacząca synów swoich, i nie chciała dać się pocieszyć, bo ich nie maprzekład ks. Jakuba Wujka.
ululo