__TOC__ anomia ()
, , , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) załamanie się norm społecznych, pojawienie się poczucia niepewności i bezcelowości w społeczeństwie wskutek nagłych przemian społecznych; (1.2) afazyjne zaburzenie mowy, trudności w nazywaniu widzianych przedmiotów;
(1)
(1.1) Kryzys tożsamości jednostki związany ze zjawiskiem anomii może – jak wskazał Robert K. Merton […] – prowadzić do różnych reakcji, np. do wycofania, konformizmu, buntu, zachowań innowacyjnych, przeniesienia lojalności. (1.1) We współczesnych badaniach socjologicznych społeczeństwa poprzemysłowego oraz zjawiska migracji zarobkowej zwraca się uwagę na istotną rolę anomii społecznej w rozwijaniu się alienacji, a alienacji w powstawaniu zjawiska anomii indywidualnej. (1.2) Chorzy na anomię unikają precyzyjnych nazw i często posługują się opisami.
(1.2) afazja nominalna, afazja amnestyczna
anomiczny
(1.1) (anomía) → bezprawie
angielski: (1.1) anomie, anomy baskijski: (1.1) anomia duński: (1.1) anomi francuski: (1.1) anomie hiszpański: (1.1) anomia ; (1.2) anomia niemiecki: (1.1) Anomie norweski (bokmål): (1.1) anomi nowogrecki: (1.1) ανομία ; (1.2) ανομία rosyjski: (1.1) аномия szwedzki: (1.1) anomi
anomia ()
rzeczownik (1.1) anomia
anomiko
anomia ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) anomia, beznormie (1.2) anomia
(1.1-2) anomia, anomias
(1.2) anómico
(1.1) (anomía) (1.2)