ruiny ()
rzeczownik, rodzaj żeński, liczba mnoga (1.1) ogół pozostałości po zniszczonych budowlach
(1.1) ,
(1.1) Ludzie opuścili to miasto, wszędzie tylko ruiny i ruiny.
(1.1) ruiny +
(1.1) ruiny wsi / miasta / muru • starożytne / średniowieczne ruiny
(1.1) gruzy, rumowisko
rujnowanie , zrujnowanie rujnować , zrujnować zrujnowany zrujnowany
Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 14.
ruina
angielski: (1.1) ruin czeski: (1.1) ruina duński: (1.1) ruin esperanto: (1.1) ruino, domaĉo fiński: (1.1) raunio francuski: (1.1) décombres hiszpański: (1.1) ruina norweski (bokmål): (1.1) ruin norweski (nynorsk): (1.1) ruin nowogrecki: (1.1) ερείπιο sanskryt: (1.1) दी szwedzki: (1.1) ruin ukraiński: (1.1) руїна włoski: (1.1) rudere , rovina