wits' end ()
fraza rzeczownikowa (1.1) stan, w którym ktoś nie wie, co począć
(1.1) It sounded like he was absolutely at his wits' end and had more than a few things to get off his chest.Paul Dempsey, 50 Greatest Australian Artists of All Time – #37: Hunters And Collectors, 12 listopada 2021, au.rollingstone.com. → Brzmiało tak, jakby kompletnie już nie wiedział, co zrobić i musiał zrzucić z serca więcej niż jeden ciężar. (1.1) Some foster families can be driven to their wits' end, with an impossible child 24 hours a day, excluded from school, virtually unaided by social workers who might help to prevent a breakdown.Polly Toynbee, Suffer the little children, „The Independent”, 3 czerwca 1995. → Niektóre rodziny zastępcze mogą być doprowadzone do skraju wytrzymałości, mając na głowie przez całą dobę niemożliwe dziecko, wydalone ze szkoły, praktycznie bez pomocy pracowników opieki społecznej, którzy mogliby zapobiec kryzysowi.
(1.1) be at (one's) wits' end → nie wiedzieć, co począć; być w kropce
inny wariant: wit's end