burłak ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) robotnik transportu rzecznego, zajmujący się holowaniem na linie statków w górę rzekiBogdan Snoch, Terminy i pojęcia historyczne. Słownik szkolny, Wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1990, ISBN 83-02-03944-6, s. 22.; (1.2) biedak, włóczęga
(1.1-2)
(1.1) Setki takich barek płyną na Wołdze, Oce, Kamie, Dnieprze i innych. Ciągnie je na linie powoli ruszająca się brzegami kupka burłaków. Jest to ciężka, straszliwa praca ! Od wiosny do późnej jesieni idą burłacy, ciągnąc wcinającą się w piersi, ramiona i plecy linę ciężkiej barki, śpiewając zachrypniętymi głosami ponure pieśni, z czasów dawnych rozbójników…Ferdynand Ossendowski, Cień ponurego Wschodu, wyd. Książki Ciekawe, Warszawa 1923. (1.2) — A ten drugi? — Hrabia Hipolit Koniecpolski. Wygląda jak burłak znad Wołgi, bo podobno jego matka…Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Kariera Nikodema Dyzmy, Wydawnictwo Pi, Warszawa 2014, s. 191.
(1.2) bradziaga, brodiaga, wołokita
burłactwo , burłackość , burłaczość burłacki burłacko
po burłacku
angielski: (1.1) burlak, barge hauler bułgarski: (1.1) бурлак czeski: (1.1) burlák francuski: (1.1) bourlak , haleur niemiecki: (1.1) Treidler , Treideler