przystoić ()
czasownik ułomny niedokonany (1.1) wypadać, godzić się, być słusznym, być właściwym
(1.1)Łukasz Mackiewicz: „Przystoi” i „przystoją” – problematyczny czasownik
(1.1) Nie przystoi jej tak się zachowywać. (1.1) Żarty nie przystoją na pogrzebie. (1.1) Polityka Młodoczechów, tak samo jak była nasza polityka w r. 1868, jest polityką zachcianek, zachcianek całkiem zrozumiałych u dzieci, ale nieprzystojących mężom dojrzałymO stosunku polityki inwestycyjnej do naszych celów narodowych (Mowa posła Szczepanowskiego), w: Ekonomista polski, tom 4, str. 30, Lwów, 1890. (1.1) I zaiste przystało, aby to ciało, którego żadna zmaza grzechowa nie poplamiła, wolnem było od klątwy ogłoszonej AdamowiJózef Sebastian Pelczar: Kazania na uroczystości i święta Najświętszej Panny Maryi, str. 207, 1897. (1.1) Na pana Kryskiego potym, a pana Wapowskiego kolej przyszła, dwu tak osobnych ludzi, jakich natura rzadko a rzadko na świat puszcza, a iż rzadko, przystało było iżby ich nam była tak prędko nie brała, ale dopuściła podziwować się w nich Boskiej sprawieŁukasz Górnicki: Dworzanin polski, tom 4, str. 188, 1886 (1.1) Podczaszy tym swą tu bytność pieczętował, że ani u Królowéy Jey M. bywał, ani się też tak w służbach i obyczaiach swych zachował, iako iemu słusznie przystoić miałoJulian Ursyn Niemcewicz: Zbiór pamiętników historycznych o dawnéy Polszcze, z rękopismów tudzież dzieł w różnych językach o Polszcze wydawnych oraz z listami oryginalnemi królów i znakomitych ludzi w kraiu naszym, tom 1, str. 437, 1822 (1.1) coś (nie) przystoi + komuś • komuś + (nie) przystoi + bezokolicznik'' /
przystojność