słowić ()
czasownik niedokonany ( wysłowić lub brak) (1.1) wyrażać coś za pomocą słów; wypowiadać określoną treść; głosić, ogłaszać coś (1.2) wysławiać, czynić sławnym; wielbić, oddawać cześć, chwalić czasownik zwrotny niedokonany słowić się (2.1) być wyrażanym w słowach
(1)
(1.1) Nie umie dusza moja słowić swej wdzięczności, Panie, tylko przez czucie, tylko przez poszczebiotanie. (1.1) Jeśli się nie żegnało / nie ma witać kogo / jeśli się nie milczało / nie ma czego słowićUrszula Kozioł, Poezje wybrane, 1969. (1.1) Jeżeli jego mądrość jest tak wielką, jak ją słowisz [...] to będzie wiedział z kim przyszedłeś! (1.2) Słowili lud taki błogosławiony, którego jest Pan, Bóg jego. (2.1) Nie mógł już słówek obwijać w bawełnę i mówił tak, jak się rzecz sama słowiła.
(1.1) wypowiadać, wysławiać (1.2) wychwalać, wielbić, uwielbiać, sławić
(1.1) milczeć
słowo , słówko , słownictwo , słownik , wysłowienie , przysłowie , słowotwórstwo wysłowić , wysłowić się , wysławiać słowny, dosłowny, słownikowy, bezsłowny, gołosłowny, słowotwórczy słownie, dosłownie, bezsłownie
W staropolszczyźnie słowić i sławić były bliskie semantycznie i niekiedy używane wymiennie (oboczność samogłoskowa a : o). Z biegiem lat znaczenia się wyspecjalizowały: sławić pozostało przy „wyrażaniu uznania”, natomiast słowić (oznaczające „wypowiadać, przedstawiać słowami”) stopniowo wycofało się z zasobu polszczyzny na rzecz formy dokonanej wysłowić lub jej odpowiedników.