donderować ()
czasownik przechodni niedokonany (1.1) łajać, besztać kogoś; burczeć, fukać, zrzędzić, piorunować (1.2) przewodzić komuś, rządzić kimś, dyrygować, kierować
(1.1) Posługa tam była niełatwa: właściciel gospody nie pobłażał i donderował ich przy lada okazji. (1.2) Jeśli sobie wyobrażasz, że pozwolę tobie donderować sobą, to się grubo mylisz: ja nie wtrącam się do ciebie i ty nie wtrącaj się do mnie.
(1.1-2) dunderować, denderować, dądrować
donderowanie , dunderowanie
donder <