rozbrat ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) stan głębokiego podziału, braku porozumienia, wrogości lub zasadnicza sprzeczność zachodząca pomiędzy osobami, ideami bądź zjawiskami (1.2) akt pożegnania, fizycznego oddzielenia się, odejścia lub trwałej rozłąki z inną osobą, miejscem czy środowiskiem (1.3) prawne lub formalne rozwiązanie związku małżeńskiego (rozwód)
(1) lub
(1.1) Powiększa się rozbrat między środowiskami ludzi myśli i refleksji a instytucjami władzy, panowania politycznego. (1.1) Rozbrat między Niemcami a Francją przesłaniają tradycyjne przemówienia o wzajemnej przyjaźni i sporadyczne zwieranie szeregów w obliczu Stanów Zjednoczonych… (1.1) W tym miejscu właśnie nastąpił jej rozbrat z mieszczaństwem i rodzącym się kapitalizmem. Ten polski kapitalizm był zbyt wątły, by stać się pracodawcą ludzi wykształconych… (1.2) Motruna choć kochała Tumrego, zamyślała się często o swobodniejszej doli dni młodych! Łzy jej wyciskał ten rozbrat ze wszystkimi, to jej wygnanie ze środka rodziny, która się rozstąpiła przed nimi. (1.2) Rozbrat wieczysty światu wypowiada, i sam się w dzikiej pustyni zamyka. (1.3) Przyszłoby było do rozbratu między nimi, gdyby w sam czas nie trafiła się była śmierć męża.
(1.1) antagonizm, dysharmonia, dysonans, dywergencja, inkongruencja, kolizja, konflikt, niekompatybilność, niezgoda, niezgodność, przeciwstawność, rozbieżność, rozdział, rozdźwięk, rozłam, rozziew, sprzeczność (1.2) pożegnanie, rozłąka, rozstanie (1.3) rozwód
(1.1) pojednanie, porozumienie
brat , rozbracenie , rozbratanie , rozbraterstwo , braciszek , bratek / zbratać, bratać , bratać się, rozbratać , rozbratać się braterski, rozbratany bracie
wziąć / brać rozbrat z kimś / z czymś • uczynić rozbrat z czymś • być w rozbracie • rozbrat z życiem
(się) < (się)
(1) Wyraz „rozbrat” występuje zazwyczaj w (niektóre źródła kwalifikują go jako singulare tantum () w ujęciu współczesnym, choć formy liczby mnogiej historycznie i systemowo istnieją).