przyuczyć ()
czasownik przechodni dokonany ( przyuczać) (1.1) wykształcić w człowieku lub zwierzęciu pożądany nawyk drogą systematycznych powtórzeń (1.2) wyposażyć osobę w podstawowe umiejętności praktyczne wymagane na danym stanowisku (1.3) poddać kogoś surowej dyscyplinie, wymierzając mu adekwatną nauczkę (1.4) obdarzyć rozmówcę głęboką wiedzą lub udzielić mu życiowej rady czasownik zwrotny dokonany przyuczyć się ( przyuczać się) (2.1) nabrać samodzielnie nowej wprawy lub dostosować osobiste nawyki do nieznanych wcześniej warunków (2.2) opanować we własnym zakresie elementarne podstawy konkretnej profesji
(1) (2)
(1.1) Przypomniał sobie bowiem, że psy były przyuczone zatrzymywać się przy bramie wiodącej do obozu. (1.1) Broń boże! – nie odwodzę od brania psa rodzin z dzieckiem, ale pragnę zauważyć, że nie rozgrzesza to nikogo z braku przyuczenia dziecka do poszanowania psiej istoty. (1.2) Postanowił Janka przyuczyć do bardziej skomplikowanych prac. Postawił go przy murarzu i pod jego okiem kazał murować. (1.2) Zastanawiam się, jak będzie można dłużnika alimentacyjnego, który nie ma pracy, zaktywizować i do jakiej pracy go przyuczyć. (1.3) Wobec tego schwyciłem głuptaka za kitę, okręciłem w kółko i grzmotnąłem nim kilka razy o pień gojawy, by go przyuczyć… (2.1) Z czasem przyuczył się leżeć, dopóki hałas w domu lub głos pana Beeton nie objaśniły go, że dla innych ludzi światło rozbłysło na ziemi. (2.2) [...] jest stolarzem, ale przez kilka miesięcy pobytu w Polsce przyuczył się też murarki. (2.2) Właściwie skończył studia, został mu tylko jeden egzamin, gdy wybuchła wojna. A po wojnie przyuczył się kłaść posadzki.
przyuczanie , przyuczenie przyuczać , przyuczać się , przyuczyć się , uczyć , nauczyć , poduczyć , wyuczyć