porykiwać ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( poryczeć) (1.1) o zwierzętach: wydawać ryk w pewnych odstępach czasu (1.2) o ludziach: wydawać z siebie donośne, zbliżone do ryku dźwięki w trakcie mowy, śpiewu bądź krzyku (1.3) emitować głośne i nieprzyjemne hałasy w trakcie działania
(1.1-3)
(1.1) Głodne krowy w oborach zaczynały porykiwać. (1.1) Stał nad kotłem jaru dokładnie na granicy kosówki. Skubał trochę trawę, a od czasu do czasu porykiwał. (1.1) Mieszczuchowi krowa kojarzy się ze stworzeniem przechadzającym się leniwie po uroczych pastwiskach, wcinającym miodowe kwiatki i porykującym lirycznie w chwilach zadumy. (1.2) — Tu chodzi o Polskę! — porykuje parlamentarzysta do słuchawki. (1.2) Blada w brzmieniu orkiestra ponadto sypała się, dziewczęta piszczały i detonowały, chłopcy porykiwali ze zduszonych gardeł, że niech Bóg broni! (1.2) Chyba nie przeczytałaś uważnie — gostek sam się przyznał, że jego koledzy porykiwali ze śmiechu, jak im to czytał. (1.3) Czołg porykiwał, wlokąc za sobą tuman kurzu. (1.3) W każdym razie wóz był na chodzie, porykiwał silnikiem i od czasu do czasu strzelał z armaty. (1.3) Gdy patrol doczołgał się zdezelowanym polonezem, zamaskowany motocyklista porykiwał bezradnym policjantom radośnie silnikiem coraz z innego miejsca.
(1.1) ryczeć
porykiwanie , ryk ryczeć , porykać , poryczeć , wyrykiwać