wojennik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) żołnierz zaprawiony w bojach, często wyróżniający się męstwem (1.2) chrześcijański żołnierz przypisany do służby pomocniczej w dawnych siłach zbrojnych Imperium Osmańskiego (1.3) pasjonat militarnych gier planszowych oraz komputerowych
(1)
(1.1) – Ach, co to za wielki wojennik! co to za rycerz! co to za wódz! (1.1) Ich wódz Oronapi oddał nam całą ową grupę ludzi do rozporządzenia, ażebyśmy tych chwatów przekształcili w doskonałych, bitnych wojenników. (1.1) Stefanowi Czarnieckiemu, sławnemu wojennikowi, na chorobę podano remedium — słuchanie muzyki. (1.2) Są inni także z rozmaitego ludu, którym żadnej zapłaty nie dają i zowią ich wojennicy; ci zasługują się cesarzowi [tureckiemu], i konie podwodne cesarskie prowadzą, gdzie potrzeba. (1.3) Jeśli chcecie wiedzieć, jak dawniej wojennicy wyszukiwali się by mieć z kim grać, zerknijcie mniej więcej na środek tekstu w poniższym odnośniku…
(1.1) wielki / bitny / porządny / opatrzny / sławny wojennik
(1.1) wojownik, żołnierz, rycerz, bohater, woj, bojownik, wojarz, wojanin, wojen, wojskowiec, walecznik
(1.3) gracz
wojna , woj , wojanin , wojarz , wojownik , wojenność , wojski , wojaczka , wojowniczość wojenny, wojenniczy, wojowniczy, wojaczy, przedwojenny, powojenny, wojujący wojowniczo, wojskowo wojować , zawojować , powojować