gruchnąć ()

czasownik nieprzechodni dokonany ( brak) (1.1) zabrzmieć nagle i głośno (1.2) rozprzestrzenić się błyskawicznie na dużym obszarze lub w świadomości wielu osób (1.3) upaść gwałtownie, wywołując uderzenie o podłoże (1.4) wystrzelić z broni palnej (1.5) poderwać się do lotu z głośnym trzepotem skrzydeł (1.6) przypuścić nagły atak zbrojny czasownik przechodni dokonany ( brak) (2.1) zadać silny cios lub rzucić czymś z wielkim impetem (2.2) lub wypić jednorazowo porcję alkoholu czasownik nieprzechodni dokonany ( gruchać) (3.1) wydać jednorazowy, gardłowy dźwięk charakterystyczny dla gołębi czasownik zwrotny dokonany gruchnąć się ( brak) (4.1) uderzyć się boleśnie (4.2) przewrócić się gwałtownie lub rzucić się całym ciałem na podłoże

(1-3) (4)

(1.1) Gdy Belka na odchodne powiedział, że jeszcze rodacy za nim zatęsknią, gruchnął gromki śmiech, który zamarł na ustach gdzieś w okolicach podpisywania przez PiS koalicji z LPR i Samoobroną przed kamerami telewizji ojca Rydzyka. (1.1) W uzgodnieniu z dyrekcją muzeum zainstalowałem w jego salach specjalną aparaturę i w nocy gruchnęła z głośników „Ave Maria” Schuberta. Wrażenie było doprawdy oszałamiające. (1.1) Kiedy gruchnie taka salwa piorunów, to w jednej chwili to tak bardzo kochane i nadymające się „ja” gdzieś znika zupełnie, jakby go nigdy nie było na świecie. (1.2) Kiedy 8 kwietnia 2004 r. gruchnęła wiadomość, że ambasadorem w Polsce zostanie człowiek, którego największym osiągnięciem było 16-letnie zarządzanie Knoxville w stanie Tennessee, zapanowała konsternacja. (1.2) Nie umiem uniknąć tych słów, może nazbyt patetycznych, dlatego że nie potrafię wyrzucić z pamięci tej chwili, kiedy gruchnęła wieść, że ks. abp Karol Wojtyła, metropolita krakowski, został wybrany na Papieża. (1.2) Nim publiczność zdołała zejść z ostatniego stopnia schodów kościelnych, z ust do ust niesiona, gruchnęła [...] wieść, że pan Graba [...] żeni się — z guwernantką! (1.2) W taki to dzień, jakoś na samem odwieczerzu, gruchnęła po wsi nowina, że dziedzic rąbie chłopski las. (1.3) Na schodach łóżko się zepsuło, a ja gruchnąłem na podłogę. Po zwykłych przygotowaniach uśpiono mnie i rozpoczęto operację. (1.4) Wtem pan Kmicic, którego nie okuli, jak o to prosił, nie wytrzymał istotnie i gruchnął z działa w największą kupę tak skutecznie, że pokotem położył tych wszystkich żołnierzy, którzy się naprzeciw wylotu znajdowali. (1.4) Ale zawzięty kasjer nie słuchał tego i upatrzywszy stosowną chwilę, gruchnął z fuzji w kierunku ogrodu budowniczego. (1.4) Gdy salwą gruchnęły lufy i śnieg się krwią poplamił. (1.6) Wosiński bez wahania dobył pałasza i, nie zwracając uwagi na jadącego przy nim oficera francuskiego, zakomenderował — en avant!! Pluton gruchnął z impetem na placówkę pruską. (2.1) Oczywiście wystarczyłoby gruchnąć go kolbą w łeb i zwalić, lecz Murek tak dalece nie przewidywał podobnego obrotu sprawy, że zgłupiał na chwilę. (2.1) A dziad gruchnął w łeb lirą jednego z semenów, aż się przewrócił, drugiego złapał za rękę, by cięciu szablą przeszkodzić, i ryczał ze strachu jak bawół. (2.1) Zanim ktokolwiek się zorientował, siedziała znów na oparciu krzesła z kałamarzem w dziobie. [...] rozejrzała się po pokoju i szeroko otworzyła dziób. Kałamarz gruchnął o ziemię. Do dziś jestem przekonany, że zrobiła to z premedytacją. (2.1) Naówczas Sablik schował gęśle do rękawa, poczekał chwilę, a potem, duży kamień podjąwszy, w łeb nim niedźwiedziowi gruchnął. (2.2) — No to gruchniemy strzemiennego przy barze — zadecydował Bogorya. (3.1) Słowik zaczyna dyszkantem, // szczygieł mu dobiera altem, // szpak tenorem krzyknie czasem, // a gołąbek gruchnie basem, // gruchnie basem. (3.1) Bobuś zmrużył oczy, zaraz jednak rozciągnął błogo usteczka i gruchnął jak gołąbek. (4.1) Porwał szklankę ze stołu i gruchnął się nią w czoło aż okrwawione szczerby prysnęły dokoła. (4.1) – Znajdę ją. Przysięgam! jak zaświat zaświatem – gruchnął się w pierś Kaktus. (4.2) Witek jeszcze tam cosik mruknął, ale skoro wyszła, gruchnął się w poprzek barłogu z obertelkiem w garści, byle jeszcze w pacierz zadrzemać. (4.2) Tyle tylko, że wszedł, ledwo-ledwo zapalił lampkę przed obrazem i zaraz gruchnął się, jak długi, na tapczan. (4.2) O, Panie Boże, pyszne są Twoje dary, zwłaszcza jeśli dla ich zdobycia trzeba wstawać o trzeciej rano i mordować się kilka godzin na morzu! Zjadłszy, ostatnim wysiłkiem powędrowałem do swego pokoiku, gdzie natychmiast gruchnąłem się na łóżko.

(1.1) gruchnąć + (czym?) (1.3) gruchnąć + na + (co?) (1.4) gruchnąć + z + (czego?) (1.4) gruchnąć + do + (kogo? czego?) (2.1) gruchnąć + (kogo? co?) (2.1) gruchnąć + (czym?) + o / w + (kogo? co?) (2.2) gruchnąć + (co?)

(1.1) gruchnąć śmiechem • salwa gruchnęła (1.2) nowina / wieść / wiadomość / sława gruchnęła (1.3) gruchnąć na ziemię / kolana (2.1) gruchnąć (kogoś) w łeb • gruchnąć pięścią w stół (2.2) gruchnąć kieliszek wódki • gruchnąć po jednym • gruchnąć sobie jednego (3.1) gołąb gruchnął • gołębica gruchnęła (4.1) gruchnąć się w głowę / kolano (4.2) gruchnąć się na łóżko

(1.1) huknąć, zagrzmieć, zadudnić, załoskotać, rozdźwięczeć się, rozlec się (1.2) roznieść się, rozejść się (1.3) runąć, rymnąć, bęcnąć, rymsnąć, zwalić się (1.4) wypalić (2.1) grzmotnąć, palnąć, łupnąć, walnąć, rąbnąć, bachnąć, buchnąć, trzasnąć, kropnąć (2.2) golnąć (3.1) zagruchać (4.1) rąbnąć się, wyrżnąć się, trzasnąć się, łupnąć się (4.2) obalić się, wyciągnąć się, zwalić się

(1.3) upaść (2.1) uderzyć

gruchot , gruchnięcie , gruchnianie gruchać , gruchotać , zagruchać , zagruchnąć , zagruchotać , pogruchotać , zgruchnąć się