błaźnica ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kuglarka lub komediantka pełniąca na dworze rolę błazna (1.2) niemądra lub arogancka kobieta, skłonna do figli i zachowująca się w sposób pozbawiony powagi (1.3) małoletnia, dorastająca dziewczyna
(1)
(1.1) Wiesz, iż Harpaste, błaźnica mojej żony, została u mnie jako dziedziczny ciężar: ja sam bowiem, wedle mego smaku, nierad widzę te poczwary. (1.1) No, dalej, błaźnice, do roboty! Fibi, dmijże tam w trąbę. Vinos, brzęczże tam w ten bębenek. (1.1) Zobaczymy na scenie błaźnice i błaznów przebranych za siedem grzechów głównych, cztery żywioły, cztery cnoty kardynalne oraz Adama i Ewę. (1.2) I pomyśleć sobie, że się jest tyle nierozsądnym, aby odstręczać od siebie takich jak ten ludzi, dla takiej jędzy jak królowa i takiej błaźnicy jak lady Hamilton! (1.2) To własny wymysł tej błaźnicy; wbiła sobie w głowę, że się z nią ożenię. (1.2) Tymczasem Ostaszewska jest tu przeklętą błaźnicą, wyuzdaną klownessą, która agresywnie obraża nasze uczucia względem macierzyństwa. (1.3) Ta paskudna Zośka powiedziała, że ja jestem błaźnica i tylko starszym plączę się pod nogami… (1.3) Szkoda, żem tej błaźnicy nie przyniósł cukierków, ułatwiłoby to konwersację!…
(1.1) błazennica, komediantka, kuglarka (1.2) figlarka; durnica (1.3) dzieciak, niedorostek, podlotek, smarkula
błazen , błazenada , błazeństwo , błaznowanie , błazno , błazeniec , błażen błazenek błaźnisko błazennica zbłaźnić się , błaznować , błaźnieć , błaźnić , zbłaźnić ; błazenkować błazeński; błaźniwy błazeńsko
pisownia: błaznica