folżeć ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( sfolżeć) (1.1) , tracić na sile lub intensywności
(1.1) W szal szlochał, ale żal nie folżał wcale, bo, kurdebalans, jak to tak! (1.1) Mróz był, już od dni kilku, ale z południa folżało i zaczął śnieg paskudzić na mokro. (1.1) Ciemność się w jakąś szarą mgłę rozpływa. // Ból już ni członków, ni żył nie rozrywa… // Nerwy napięte konwulsją — folżeją… // Rozpacz przed bladą cofa się — Nadzieją… (1.1) Lecz Sędzia nie czeka — nie ufa pogodzie, (…) wiatr coraz się zmniejsza, mróz coraz folżeje, więc Sędzia w tej chwilii, jak tylko się strzelcy na wozach zjawili, odrazu rozsyła ich na skrzydła oba, nie bacząc na losy, jak komu podoba.
(1.1) mróz folżeje
(1.1) łagodnieć, słabnąć, uśmierzać się, puszczać; folgować, wolnieć
folga sfolżeć , folgować , sfolgować
oboczność od: folgować