dać sobie na piec ()
fraza czasownikowa dokonana ( dawać sobie na piec) (1.1) upić się
(1.1)
(1.1) Karak był więcej czerwony niż zwyczajnie. Chwiał się jak zboże. Najwidoczniej się musiał upić. Zaraz to zmiarkowała Karakowa choćby z tego, że ją na przywitanie pocałował. Po trzeźwemu tego nigdy nie robił. Ilekroć dał sobie na piec zawsze był mocno rozczulony. — Kochał wtedy całą ludzkośćDr. I. Roller., Zapasy żywnościowe na wojnę i za co pan Karak stanął przed Sądem Starościńskim w: „Chwila : dziennik dla spraw politycznych, społecznych i kulturalnych (wyd. wieczorne)”, R. VI, nr 1529 A, 14 sierpnia 1939, Lwów: nakładem Spółki Wydawniczej „Chwila”, s. 7.. (1.1) Niektóry, gdy sobie porządnie da na piec — wywołuje awantury. Szuka pluskwy z każdym, kto mu się choć trochę nie podobaDr R-r., Sąd Starościński. Wino, kobieta i śpiew w: „Chwila : dziennik dla spraw politycznych, społecznych i kulturalnych (wyd. wieczorne)”, R. V, nr 1238 A, 2 września 1938, Lwów: nakładem Spółki Wydawniczej „Chwila”, s. 9.. (1.1) Szczepan „dał sobie na piec”, że wypadłszy na bruk kamienny, potłukł się nieszczęśliwie tak dalece, że musiano do łoża przywołać lekarza. (…) Jedno „chuchnięcie” wystarczyło co o panu Szczepanie wypadało sądzić.Zadużo zajrzał do kieliszka w: „Nowy Czas”, red. Józef Książek, R. III, nr 277, 7 października 1933, Katowice, s. 5.. (1.1) Ciemne wino popijali, // Dobrze sobie na piec dali, // A zaś nam pożałowali, // To bogatym, dla nas nicRyszard Ganszyniec, Echa pieśni goliardowej w Polsce w: „Przegląd Humanistyczny” (Revue des Humanités), red. Wiktor Wąsik, R. V, z. 2, 1930, Warszawa: Towarzystwo Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych, s. 181.. (1.1) Kołomyja widać musiała się tym panom podobać i dobre wyniki musiała dać zbiórka, skoro towarzystwo „wieczorem dało sobie na piec” i w tym stanie wałęsali się panowie po ulicachKronika : Plaga zbiórek ulicznych w: „Tygodnik Pokucki Zjednoczenie : poświęcony sprawom społecznym, gospodarczym i kulturalnym Pokucia”, red. Antoni Morozowicki, R. II, nr 35, 26 sierpnia 1928, Kołomyja: Antoni Kozłowski, s. 4.. (1.1) Szedł nibyto ostro, ale nogi mu coś szwankowały, bo sie kiwotał to w lewo, to w prawo. Myślałam, że jasny pan hrabia, tak z uciechy, dał sobie na piec, ale wytłumaczył mi jeden z lokai, że jasny pan hrabia oddawna choruje na romantyzm w nogachMaúka do wszystkiego w: „Pocięgiel : tygodnik ilustrowany tknięty humorem i satyrą”, red. Franciszek Bolkot, R. XX, nr 4, styczeń 1929, Lwów: Franciszek Bolkot, s. 4.. (1.1) — Jabłoński stoi pod gmachem i podpiera go, aby się nie zawalił. // — Biedne chłopczysko! A to się strąbił! Ale pisał bardzo dobrze. Takich to napędzają, a przyjmują darmozjadów. // — A on z rozpaczy „dał sobie na piec”!