sztamak ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) kolega, przyjaciel, kumpel
(1.1) Nawet i mój sztamak Mietek, choć chłop obrotny, jak rzadko, w tej właśnie chwili musiał krążyć po ciasnej, przeładowanej celi „biura” i kląćJan Dąbrowski, Koniec przytułku „Pod Cegiełkami” w: „Robotnik: centralny organ P.P.S.”, wyd. poranne, red. Ludwik Winterok, R. XL, nr 66 (7334), 7 marca 1938, Warszawa: Rada Naczelna P.P.S., s. 3.. (1.1) Kochany brachu. Szrajbuje Ci ksybe, byś kumał co słychać z naszymi sztamakami Józkiem i JaśkiemJ. Abramowski, Sposoby porozumiewania się przestępców. Gwara, znaki i pismo niewidoczne w: „Na Posterunku: gazeta Policji Państwowej”, R. XX, nr 35, 28 sierpnia 1938, Warszawa: Policja Państwowa, s. 820.. (1.1) — Czemuś taki gniewny, Berta? — zawołał zdumiony Witek: toć pytamy cię o to, bośmy twoi sztamaki, nie?… (1.1) (…) zaprzysiągł na rzecz najumiłowańszą (…) — na swą wolność złodziejską, że podzieli się z tym Łazarzem (…) równo i sprawiedliwie jak ze sztamakiem, że go nie ocygani i nie nawali mu, chyba… (1.1) Wiadomo na ten przykład, że paser tyż złodzieja w każdy raz wyżyłuje i wyciśnie… Zdarza się, że i sztamak sztamakowi nawali… (1.1) Dobrze trzymać sztamę z Piotrusiem. Ino że mało kogo do siebie przypuszcza. (…) Siła czasu już będzie, jako Jędrek chciał się z nim stowarzyszyć. Wciąż się nie udawało. Ale z jaki tydzień temu udało się. No i pierwszy sztamak teraz Jędruś dla PiotrusiaLidja Sejfulina, Dwaj przyjaciele w: „Chwila: dziennik dla spraw politycznych, społecznych i kulturalnych”, red. Henryk Hescheles, R. XI, nr 3744, 25 sierpnia 1929, Lwów: nakładem Spółki Wydawniczej „Chwila”, s. 5..
sztama
(1.1)