biedołach ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) , z politowaniem: biedak, bezdomny
(1.1) Czasami odnosił jej torbę z książkami pod sam dom i wówczas nie spiesząc się szli powoli (…), mijając po drodze emerytowanych urzędników, wojskowych i biedołachów z kręconymi grajcarkami, o wybitnie semickich twarzach. (1.1) Widzę nagle, jak blednąc, męczeńsko się słania // Ten zagrobnych ran pleśnią pokryty biedołach!… (1.1) Kapujesz, po powstaniach styczniowym i listopadowym nasze emigranckie biedołachy tam na „Sanpolu” szukali sobie pomieszkanie. A jak potem zaczęli się zjeżdżać nasi Żydzi, to oni jęli się kręcić koło swoich dawnych „pureców”, bo po francusku nie bałakaliIgnacy Szenfeld, Jak Król Władysław IV Lwowiankę Pokochał (z cyklu: „Gawędy Starego Lwowiaka”) w: „Dziennik Związkowy (Polish Daily Zgoda)”, wyd. weekendowe, red. Anna M. Rychlińska, R. 81, nr 141, 22–23 lipca 1988, Chicago, IL: Alliance Printers and Publishers, Inc, s. 7..
(1.1) ,
()
(1.1)