Również zdaniem tego ostatniego – wyrażonym w artykule w Le Matricule des anges (numer 071, marzec 2006) – oferując do czytania „wiersze zrzeczenia się”, które czynią z degradacji źródło głosu dającego rytm „tętnu nieobecności” czy też „wewnętrzną dźwięczność temu, czego już nie ma”, jednocześnie wskazuje ona, kreśli i oznacza to, co mija i dzieli, budując swe wiersze jako stale wznawiane „wyzwanie dla pustki”.
W swoim artykule, który ukazał się w Nouvelle Quinzaine Littéraire (numer 1146, marzec 2016) wspomina, że już we wcześniejszych zbiorach wierszy Déborah Heissler wprowadzała niuanse impresjonistyczne („szczyptę popiołów, liryki”), które będą stanowiły główny motyw jej twórczości poetyckiej: ogród intymny, pożądany [...]. Sorrowful Songs [...] prowadzi do takiego ogrodu w „Jardin – elle endormie” i do „triumfu”, który to ukojenie wyraża wobec nocy, straty, nieobecności i smutku odczuwanego przy lekturze „pieśni cierpienia”, które łzy swe czerpią ze źródeł Shoah.