Albowiem to właśnie Symphony of Sorrowful Songs – Symfonia pieśni żałosnych lub III Symfonia, zwana „Symfonią pieśni żałosnych” – polskiego kompozytora Henryka Góreckiego, dręczonego wspomnieniami o zmarłych w Auschwitz, daje tomikowi tytuł, smutny ton, swoje tempo lento, potrójną formę (mimowolną i nieuchronną) i ruch: narracyjny z rozpoczęcia i zakończenia w „Jardin – elle endormie” i „Chambre où te perdre” oraz poetycki z części centralnej w „Rien que le ciel ouvert”.
W przedmowie do Sorrowful Songs (Æncrages & Co, sierpień 2015), przywołuje z kolei „zniknięcie, miłość, wrażliwe ciała & uczucia, [...] co pozwala na zmienności łagodne & tak precyzyjne tej książki pełnej napięć & jednocześnie tak wyważonej. Nawet w obliczu śmierci obetrzemy twarz drugiej osoby & zachowamy ją, tak jak słynny welon Weroniki, trwały ślad twarzy Être aimé („kochanej istoty”). Prawdopodobnie nie jest niewłaściwe [kontynuuje] zobaczyć to prześliźnięcie z symfonii do muzyki kameralnej w formie kręgów pamięci & ciała niczym wariacje miłosne z ich chwilami szczęścia & żalami, oczekiwaniami & końcowym zniknięciem [...]”.