w klasztorze zamieszkały córki króla oraz jego teściowa, Ebba Eriksdotter, po tym jak owdowiała (zm. 1549). Dwie ostatnie siostry zmarły w 1582 roku, a opuszczony kompleks budynków stopniowo popadał w ruinę. Przetrwał natomiast kościół, który stał się kościołem parafialnym Kościoła Szwecji. Swoją ławkę miał w nim syn króla, książę Östergötland, Magnus.

Badania i stan obecny Kościół oraz ruiny budynków klasztornych zostały zbadane w I i II dekadzie XX wieku w związku z renowacją. W latach 2005 i 2006 archeolodzy z Riksantikvarieämbetet przeprowadzili nowe prace wykopaliskowe w ruinach klasztoru. Muzeum historyczne w Sztokholmie, które uporządkowało i zdigitalizowało wyniki prac inwentaryzacyjnych starszych wykopalisk, zwróciło uwagę na małe fragmenty tekstylne znalezione w kościele klasztornym, mogące przynieść nowe informacje o pochowanych tam osobistościach i rozstrzygnąć kwestię czy był wśród nich rzeczywiście fundator kościoła, król Inge I Starszy i jego małżonka Helena.

Teren byłego klasztoru zajmuje obszar 140 × 140 m, na jego terenie znajduje się kościół, magazyn oraz ruiny klasztoru (niskie fragmenty murów i otwory okienne), położone na północ od kościoła, zajmujące powierzchnię 55 × 55 m.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Szwecja Kategoria:Klasztory cysterskie w Szwecji Kategoria:Klasztory w Szwecji Kategoria:Zabytki Szwecji Kategoria:Gmina Linköping