Tuż przed 1248 rokiem kościół klasztorny został strawiony przez pożar. Po odbudowie został 13 czerwca 1289 roku konsekrowany. Aktu tego dokonał biskup Linköping, Bengt, w obecności swego brata, króla Magnusa I Birgerssona i królowej Jadwigi.
Klasztor Vreta do końca XIV wieku cieszył się sławą najbardziej prestiżowego żeńskiego klasztoru w Szwecji. Zakonnicą miała być tu m.in. wnuczka króla Swerkera II Młodszego i zarazem szwagierka króla Eryka XI Erikssona Benedykta, którą wedle legendy porwano. Klasztor otrzymywał liczne nadania od królów i możnych szwedzkich. Choć klasztor stracił swoją pozycję na rzecz kościoła klasztornego w Vadstenie w związku z rozwijającym się kultem św. Brygidy, to aż do nadejścia reformacji zachował swoje bogactwo i potęgę.
Okres reformacji Król Gustaw I Waza zajął posiadłości i majątek klasztoru, a nadto wstrzymał przyjmowanie nowych zakonnic. Ostatnią ksienią klasztoru była w latach 1513–1538 Sigrid Botholfsdotter. W 1529 roku król Gustaw I Waza przekazał dla niej wszystkie dochody klasztoru pod warunkiem przeznaczenia z nich 300 marek na potrzeby klasztoru oraz klasztoru Askaby;