sali 3, gdzie założono obóz.

Drużyna wraz z trenerem została odnaleziona przez dwóch brytyjskich płetwonurków, Richarda Stantona i Johna Volanthena. 2 lipca, 400 metrów za salą Pattaya Beach, w suchym miejscu jaskini, gdzie schronili się przed przybierającą wodą. Według relacji Stantona wyczuli chłopców po zapachu, zanim ich zobaczyli i usłyszeli. Chłopcy byli głodni i osłabieni. Początkowo zaginieni myśleli, że zostali odnalezieni przez turystów. Poprosili o jedzenie i zapytali, jaki jest dzień tygodnia. Brytyjscy ratownicy spędzili z nimi pewien czas, aby podnieść ich morale, a odchodząc zostawili im latarki. Przez tydzień nurkowie dostarczali im wodę, leki i żywność; mimo prośby chłopców o lokalne potrawy, dostarczano im głównie żywność wysokokaloryczną i preparaty witaminowe. Przez cały czas od odnalezienia drużyny z chłopcami przebywał lekarz, Australijczyk Richard Harris, anestezjolog i nurek z 30-letnim doświadczeniem. Od czasu odnalezienia chłopcy utrzymywali z rodzinami kontakt listowy. Zapewniali, że czują się dobrze i są silni. Równolegle trwała budowa systemu doprowadzającego tlen do jaskini;