Ptaki z Himalajów mają upierzenie zazwyczaj ciemne, najciemniejsze ptaki występują w zachodniej części zasięgu tej grupy. U samców P. m. nipalensis upierzenie różni się od koloru ciemnego mahoniu (ptaki z północnego Pakistanu) do srebrzystoszarego we wschodnich Chinach. Samice tego podgatunku wyróżniają się jasną brwią i rdzawymi pokrywami podogonowymi. U samców z zachodu i północy Chin charakterystyczną cechą jest złota obroża i wzór pokrywający wierzch ciała, pierś i boki: dwa czarne pasy po bokach szarej stosiny pióra. Samice podgatunku P. m. xanthospila od samic form himalajskich odróżnia mniejsze bogactwo barw. Samce P. m. darwini ze wschodnich Chin nie mają złotej obroży – jak u innych chińskich kuroczubów – ale poza tą jedną cechą wyróżnia je stosunkowo duża zmienność. Ma ona w większości charakter klinowy.
Dalszy opis dotyczy reprezentantów podgatunku nominatywnego. U samca pióra na głowie – w tym pęczki piór stojące niczym uszy ssaka – są czarne, lśniące zielono. Kontrastują z białymi plamami po bokach szyi. Czub rdzawobrązowy, z wyjątkiem najdłuższych piór, które są czarne. Niższą część szyi, pierś i większość pozostałych części ciała porastają pióra srebrzystoszare o czarnych stosinach, jedynie na kuprze dostrzec można płowy nalot.