Przód szyi, środek piersi, brzuch i okolice kloaki kasztanowe, najciemniejsze pióra w tym odcieniu to pokrywy podogonowe, dodatkowo ozdobione białymi końcówkami. Skrzydła płowobrązowe po rdzawobrązowe, stosiny czarne, a na lotkach II rzędu przed końcówkami występuje plamkowanie. Wydłużone pokrywy nadogonowe mają w większości barwę kasztanową, końcówki szare, stosiny czarne (lecz nie na całej długości). Sterówki kasztanowe, na wewnętrznych chorągiewkach zewnętrznych piór czarniawe. Każda z nich ma czarne zakończenie i biały pasek przed nim. U samic ciemię ma barwę płową i pokryte jest czarnymi paskami, podobnie jak czub. Widoczna krótka i szeroka płowa brew. Niższa część pokryw usznych oraz gardło białawe, oddziela je przerywany pasek podbródkowy. Pozostała część głowy, szyi oraz spodu ciała płowa, upstrzona czarnymi i brązowymi wzorkami. W tylnej części spodu ciała wzorki te przechodzą w paski, a ich tło w bardziej białawe. Wierzch ciała, w tym skrzydła, zdobią czarne pasy i plamy na płowobrązowym tle;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kuroczub · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.