Według Marcina Nowaka z portalu RapDuma, „mamy do czynienia z technicznym rapem opartym na realtalku”. Samborski napisał: „mniej tu zabaw flow, które były obecne na Taconafide. Nie oznacza to niczego złego: w leniwym flow Taco więcej płynności, w głosie więcej emocji oraz szarpania się na tempa”. Zdaniem Wierno, Hemingway „odważnie moduluje swój głos” i, w porównaniu do wcześniejszych nagrań, „częściej stosuje przyspieszenia”. Łukasz Łachecki z czasopisma „CKM” napisał, że „mimo prób technicznych eksperymentów – przyspieszeń, rymów wielokrotnych czy przerzutni – wciąż mamy wrażenie obcowania z monotonnym, rapowym staccato”. Rap jest przeplatany wstawkami śpiewanymi, w których użyto efektu Auto-Tune. Nowak zauważył, że Hemingway stosuje podwójne rymy.
Głównym motywem albumu jest krytyka popularności i brak możliwości normalnego życia, gdy jest się osobą publiczną. Zdaniem krytyków, płyta reprezentuje światopogląd dekadencji. Raper zwraca uwagę na problem depresji, nie tylko własnej, ale również nastolatków. Jacek Sobczyński z portalu Newonce zasugerował, że głównym tematem albumu jest „samotność na szczycie”. Według Sebastiana Łupaka z Wirtualnej Polski, Hemingway opisuje swój własny świat, który jest „nudny, zblazowany, powtarzalny i nijaki”.