W 1941 ukończył Wyższą Szkołę Wojsk NKWD ZSRR i został jej wykładowcą w stopniu pułkownika, od lipca 1941 brał udział w wojnie z Niemcami jako dowódca 268 Dywizji Piechoty 8 Armii i potem 55 Armii Frontu Północno-Zachodniego i Leningradzkiego, 15 lipca 1941 mianowano go generałem majorem.
25 października 1941 objął dowództwo 291 Dywizji Piechoty 23 Armii Frontu Leningradzkiego, 1 listopada 1942 dowództwo Syberyjskiej Dywizji Piechoty Wojsk NKWD Samodzielnej Armii Wojsk NKWD ZSRR, a od 1 lutego do 2 czerwca 1943 dowodził 140 Syberyjską Dywizją Piechoty 70 Armii Frontu Centralnego, 17 marca 1943 został ciężko ranny i na miesiąc odesłany do szpitala. Następnie dowodził 307 Dywizją Piechoty 13 Armii/70 Armii/48 Armii Frontu Centralnego/Białoruskiego, a od 26 czerwca 1944 do końca wojny 362 Dywizją Piechoty 50 Armii 2 Frontu Białoruskiego/33 Armii 3 Frontu Białoruskiego/1 Frontu Białoruskiego. Uczestniczył w walkach po Leningradem, w bitwie pod Kurskiem, w likwidacji niemieckiego zgrupowania pod Mińskiem, w walkach na Litwie i w Polsce, w operacji wiślańsko-odrzańskiej i operacji berlińskiej, forsowaniu Desny, Sożu, Berezyny, Dniepru, Niemna i Odry. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji wiślańsko-odrzańskiej w drugiej połowie stycznia 1945 przy przełamywaniu obrony przeciwnika i forsowaniu Warty.