Wraz z dywizją brał również udział w zajmowaniu Łodzi. Po wojnie kierował jednym z działów służby komendanckiej w Meklemburgii, od października 1945 do lipca 1946 dowodził 265 Dywizji Piechoty i 34 Samodzielnej Brygady Piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, później 99 Dywizją Powietrznodesantową, w 1950 ukończył kursy przy Akademii Wojskowej im. Frunzego. Następnie dowodził 76 Dywizją Powietrznodesantową, w 1953 zaocznie ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został dowódcą korpusu powietrznodesantowego, 8 lipca 1955 otrzymał stopień generała porucznika, od sierpnia 1956 do grudnia 1958 kierował Wydziałem Przygotowania Bojowego Wojsk Powietrznodesantowych, następnie zakończył służbę wojskową.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (6 kwietnia 1945) Order Lenina (dwukrotnie - 21 lutego 1945 i 6 kwietnia 1945) Order Czerwonego Sztandaru (siedmiokrotnie - 1940, 14 lipca 1943, 25 lipca 1944, 11 sierpnia 1944, 3 listopada 1944, 30 maja 1945 i 30 grudnia 1956) Order Suworowa II klasy (16 września 1943) Order Kutuzowa II klasy (15 stycznia 1944) Medal „Za obronę Leningradu” Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” Medal „Weteran Sił