Sułtan zwraca uwagę na atrakcyjną chrześcijankę, stwierdzając, że niewierne nie powinny być tak ładne.

Pieśń VI Juan w kobiecym stroju zostaje zaprowadzony do seraju i z braku miejsca przydzielony na noc do 17-letniej Dudu. Zapytany o imię nazywa siebie Joanną. W nocy Dudu budzi się z krzykiem. Zbiegają się wszystkie kobiety, tylko Joanna śpi nadal. Dudu opowiada, że obudził ją sen, w którym znalazła się w ciemnym lesie, w środku którego rosła jabłoń, a na jej gałęzi złote jabłko. Nie umiała go dosięgnąć, aż samo spadło jej pod nogi. Gdy je ugryzła, z owocu wyleciała pszczoła i użądliła ją w serce. Opiekunka seraju chce umieścić Joannę z inną odaliską, Dudu udaje się jednak wyprosić, by jej przyjaciółka mogła z nią pozostać.

Rano sułtanka wypytuję Babę jak Juanowi upłynęła noc. Eunuch opowiada o "jej" pobycie w seraju, pomija jednak historię o marzeniach sennych Dudu. Podejrzliwa sułtanka nakazuje jednak sprowadzić oboje i utopić ich w Bosforze. Baba próbuje się za nimi wstawić, przekonując swą panią, że zabicie Juana nie wyleczy jej z miłości. Bezskutecznie. Autor zdradza, że następną pieśń poświęci wojnie.