W 1978 roku Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk weterynaryjnych, a w 1988 tytuł profesora zwyczajnego. W Instytucie Weterynarii przeszedł na emeryturę w 1991 roku. Był opiekunem jednej pracy habilitacyjnej i promotorem 7 doktorów w dziedzinie toksykologii doświadczalnej i ochrony radiologicznej. Był recenzentem dorobku naukowego 4 kandydatów na profesora nadzwyczajnego, recenzentem 8 prac habilitacyjnych i 17 prac doktorskich oraz wielu recenzji prac zlecanych przez redakcje krajowych czasopism naukowych.
Od 1957 jest członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych (członek honorowy od 1987). W latach 1968–1969 był przewodniczącym oddziału PTNW w Puławach, w latach 1973-78 sekretarzem naukowym w Zarządzie Głównym PTNW, w latach 1979-1980 i 1983-1984 wiceprezesem, a w latach 1981-1982 oraz 1985-1988 prezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych. W latach 1975–1990 był członkiem Komitetu Nauk Weterynaryjnych Polskiej Akademii Nauk i członkiem Komitetu Nauk Zootechnicznych PAN (1977-1990). W 1984 został członkiem honorowym towarzystwa Naukowego Medycyny Weterynaryjnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej.