z powodu gruźlicy przebywała także w sanatoriach na terenie Finlandii. Pierwszą dużą wystawę miała w 1917 roku w Helsinkach, na której pokazywała ponad 80 różnych obrazów. mały|lewo|Zofia Baudouin de Courtenay i Zofia Nalepińska, ok. 1910 W 1918 przyjechała na stałe do Polski i zamieszkała w Warszawie. Skupiła wokół siebie grono artystów zainteresowanych malarstwem monumentalnym, m.in. Eleonorę Plutyńską (1886–1969) i Helenę Schrammównę (1879–1942). Wspólnie z Heleną Schrammówną wykonały m.in. polichromię kościoła w Starachowicach (1922). Swoje prace pokazywała w latach 1924 i 1927 w Salonie Czesława Garlińskiego (1878–1954). Zajmowała się również projektowaniem polichromii i witraży kościelnych, a także restauracją malowideł ściennych w świątyniach. W 1930 roku odbyła długą podróż po Włoszech, gdzie poznawała antyczne techniki malarstwa dekoracyjnego, badając m.in. freski w Pompejach, Neapolu i Florencji.
W czasie II wojny światowej zamieszkała w Zalesiu Górnym koło Piaseczna, razem z Eleonorą Plutyńską, jej wieloletnią przyjaciółką, która tam prowadziła warsztat tkacki. W 1941 Zofia chrowała na gruźlicę. Opiekę nad nią w tym czasie sprawowała Eleonora. M. Stopa, „Eleonora Plutyńska. Wielka dama polskiej tkaniny”, Marginesy, Warszawa 2025, s.