26 grudnia 1918 w miejsce Woroszyłowa dowódcą 10 Armii został Aleksandr Jegorow, jeden z najbardziej utalentowanych dowódców czerwonych podczas wojny domowej., były carski oficer. W końcu stycznia 1919 stanowisko dowódcy Frontu Południowego objął natomiast Władimir Gittis. Pod jego dowództwem do końca kwietnia tego roku siły Frontu Południowego (głównie 8, 9 i 13 Armia oraz 2 Ukraińska Armia Radziecka) przeprowadziły ofensywę zakończoną odbiciem Rostowa nad Donem i osiągnięciem linii Sału i Manycza z perspektywą dalszego marszu w kierunku Batajska i Tichorieckiej.
Klęski Kozaków dońskich (pod Carycynem, ale również na zachodzie obszaru dońskiego, po odejściu wojsk austro-węgierskich z Ukrainy i atakach sił czerwonych) wymusiły na nich podporządkowanie się dowództwu Armii Ochotniczej. 19 lutego 1919 Piotr Krasnow złożył dowództwo, oddając je w ręce Afrikana Bogajewskiego i zgadzając się na to, by Kozacy dońscy, razem z Armią Ochotniczą, Kozakami tereckimi i kubańskimi weszli w skład Sił Zbrojnych Południa Rosji..