Zazwyczaj żywiły się głównie sardelami peruwiańskimi ( Engraulis ringens) i rybami innych gatunków, w tym makreloszami (Scomberesox saurus), ptaszorowatymi i cefalami (Mugil cephalus). W latach występowania El Niño zjadały ryby innych gatunków, między innymi makrele japońskie (Scomber japonicus), Anchoa nasus i bonito (Katsuwonus pelamis).
Lęgi Głuptaki galapagoskie gniazdują w luźnych koloniach. W jednej z dużych kolonii na Galapagos okres lęgowy trwa od października do czerwca. Na Lobos de Afuera podczas obserwacji prowadzonych pod koniec marca zauważono wyłącznie dorosłe przy gniazdach już wysiadujące; w owym miesiącu pisklęta jeszcze nie wykluły się. Gniazdo umieszczone jest na ziemi. Zniesienie liczy jedno lub dwa jaja. Wysiadywanie odbywa się poprzez ogrzewanie jaj stopami, w których u samic gęściej występują naczynia krwionośne, podobnie jak u wysiadujących osobników w ogóle.
Status zagrożenia IUCN uznaje głuptaka galapagoskiego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 2000 (stan w 2026).