Wyróżnił się 17 września 1920 w ataku na wieś Bereza za co odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w 55 pułku piechoty wielkopolskiej, który stacjonował w Krotoszynie. W 1938 roku, w stopniu starszego sierżanta, został przeniesiony do rezerwy. Zwolnie ze służby miało związek z pogarszającym się stanem zdrowia na skutek zatrucia iperytem na froncie zachodnim. We wrześniu 1939 próbował bezskutecznie dołączyć do swojego pułku.
Okupację spędził w Lesznie, w którym już pozostał do końca życia. W czasie okupacji organizował pomoc dla jeńców angielskich, przebywających w obozach jenieckich koła Leszna. W 1945 roku organizował w Lesznie Straż Obywatelką, której był pierwszym komendantem. Był instruktorem przysposobienia wojskowego w gimnazjum i liceum w Lesznie. Od 1948 roku był prześladowany za poglądy piłsudczykowskie (był delegatem pułku na Pogrzeb Józefa Piłsudskiego w 1935 r.), a w konsekwencji został pozbawiony pracy. Utrzymywał się z uposażenia stróża w żwirowni. Zmarł 15 czerwca 1970 roku w Lesznie. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu, w kwaterze Powstańców Wielkopolskich.
W 1923 roku zawarł związek małżeński Heleną z Leczykiewiczów (ur.