Powołał tam Pracownię Drewna Kopalnianego przekształconą w Samodzielny Zakład Inżynierii Materiałowej, którego był kierownikiem.
Był wykładowcą w katedrze Biologii Sanitarnej Politechniki Śląskiej (1962), a w latach 1982–1984 kierował Katedrą Nauk Biologicznych na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. Prowadził także wykłady monograficzne z dziedziny korozji materiałów na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego (1987-1989).
Równocześnie w latach 1980–1994 podjął pracę w Zakładzie Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej Instytutu Literatury i Kultury Uniwersytetu Śląskiego, gdzie prowadził badania i wykłady z zakresu ochrony zbiorów bibliotecznych przed zniszczeniem, tworząc podstawy nowej w skali ogólnopolskiej specjalizacji na studiach bibliotekoznawczych. Miał również wielkie zasługi w organizacji badań nad trwałością papieru drukowego i sposobami jego przedłużania. W roku 1991 został wybrany na stanowisko dyrektora Instytutu Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej (IBiIN). Był także przewodniczącym Komitetu Wydawniczego IBiIN, przyczyniając się do opublikowania dziesięciu tomów prac naukowych oraz dwudziestu kilku wydawnictw dydaktycznych.