Zdobywszy potrzebne umiejętności, Cyprian postanawia opuścić więzienne mieszkanie, nie wątpiąc, że zdobędzie boską Justynę. Diabeł jest jednak sceptyczny. Wie, że wolna wola potrafi się oprzeć jego potędze. Próbuje obezwładnić wolę Justyny pokusą ułudy. Tajemniczy chór podnieca zmysły Justyny, budząc w niej tęsknotę za Cyprianem. Diabeł zjawia się u niej i obiecuje zaspokoić jej tęsknotę. Justyna jednak sprzeciwia się kusicielowi i odnosi nad nim zwycięstwo. Bezsilny i wściekły Diabeł zwodzi Cypriana, ukazując mu postać ukochanej z zakrytą twarzą. Cyprian zdziera zasłonę. Jego oczom ukazuje się szkielet będący martwym próchnem, który znika, mówiącː Z wszelkim blaskiem, o Cyprianie / Na tej ziemi tak się stanie. Cyprian wstrząśnięty, przekonuje się, że istnieje siła zdolna pokonać moce piekła. Powraca myślą do swych studiów nad Pliniuszem i odkrytego wówczas ziarna prawdy. Jako wyznawca wiary chrześcijańskiej zostaje skazany na śmierć. Razem z nim ginie Justyna. Nad zwłokami męczenników na skrzydlatym wężu unosi się Diabeł, zwiastun prawdy.