Joseph Marie Alphonse Nicolas Jongen (ur. 14 grudnia 1873 w Liège, zm. 12 lipca 1953 w Sart-lez-Spa w Walonii) – belgijski kompozytor, organista, pianista i pedagog; uznawany za drugiego po Césarze Francku największego belgijskiego kompozytora.
Życiorys W wieku 7 lat został przyjęty do Królewskiego Konserwatorium w Liège, gdzie studiował pod kierunkiem Jeana-Théodore’a Radoux (fuga i kompozycja), Julesa Ghymersa (fortepian) i Charlesa-Marie Danneelsa (organy). W 1891 został organistą Grand Séminaire w Liège, a trzy lata później w Église Saint-Jacques-le-Mineur de Liège; w 1898 zastąpił go na tym stanowisku jego młodszy brat, Léon Jongen.
Joseph Jongen zaczął wcześnie komponować i szybko osiągnął znaczące sukcesy. W 1894 otrzymał pierwszą nagrodę w konkursie ogłoszonym przez za Kwartet smyczkowy op. 3, w 1895 zdobył belgijską Prix de Rome za kantatę Callirhoé, a w 1897 belgijską Grand Prix de Rome za kantatę Comala. Nagrodą za Trio op. 10 było czteroletnie stypendium (1898–1902) umożliwiające mu podróż po Europie, która była rodzajem studiów w różnych centrach muzycznych. Nawiązał wtedy osobiste kontakty z Richardem Straussem, Arthurem Nikischem, Paulem Dukasem, Florentem Schmittem, Gabrielem Faurém i Vincentem d’Indym co miało istotny wpływ na rozwój twórczej osobowości Jongena.