Echa tego zbliżenia były słyszane w socjalistycznych sympatiach niektórych XX-wiecznych rojalistów: Ruch Socjalistyczno-Monarchistyczny, Biuro Akcji Socjalistyczno-Monarchistycznej, Nowa Akcja Rojalistyczna Bertranda RenouvinJacek Bartyzel, Rojalizm francuski, „Arcana” nr 6 (1996) (w Hiszpanii w tym kierunku poszła Partia Karlistowska).
W Anglii „socjalizm feudalny” głosiła grupa Young England, skupiona wokół Benjamina Disraeliego (1804–1881); jej ideologia łączyła romantyzm, monarchizm i ekonomiczny antyliberalizmKarol Marks, Fryderyk Engels, Manifest Komunistyczny, Warszawa 1976, s. 107, 132. W późniejszym czasie Disraeli stał się orędownikiem tzw. (również Michael Sadler, Richard Oastler, John Ruskin)Bogdan Szlachta, Konserwatyzm, [w:] Krystyna Chojnicka (red.), Wiesław Kozub-Ciembroniewicz (red.), Doktryny polityczne XIX i XX wieku, Kraków 2000, s. 167–168, postulującego solidaryzm społeczny w połączeniu z tradycyjnymi wartościami, i przeprowadził szereg reform socjalnych i politycznych w celu pozyskania warstw pracującychGeorge Macaulay Trevelyan: Historia Anglii. Warszawa 1963, s. 767, 778–779, 809–810.