W Niemczech konserwatystą popierającym odgórny „socjalizm państwowy” był Johann Karl Rodbertus (1805–1875)Rewolucja konserwatywna w Niemczech 1918–1933, opr. Wojciech Kunicki, Poznań 1999, s. 375; podobne poglądy głosił Lorenz von Stein (1815–1890) – zwolennik „królestwa socjalnego”, które poprzez reformy zapewni uniemożliwi rozbicie społeczeństwa na wrogie klasyRyszard Skarzynski, Konserwatyzm. Zarys dziejów filozofii politycznej, Warszawa 1998, s. 193–199. Koncepcje te mogły wywrzeć wpływ na reformy społeczne Bismarcka. W okresie Republiki Weimarskiej ideologia socjalkonserwatywna odżyła w środowisku „rewolucyjnych konserwatystów”, m.in. u Oswalda Spenglera (1880–1936), autora „Prusactwo i socjalizm” (1919)Oswald Spengler, Historia, kultura, polityka (wybór pism), opr. Andrzej Kołakowski, Warszawa 1990, s. 133–236.
W Rosji idee zbliżone do socjalistycznych (acz w połączeniu z carskim absolutyzmem) wyznawali niektórzy słowianofile, np. Konstantin Leontjew (1831–1891)Michał Bohun, Kontrrewolucja i pesymizm. Filozofia społeczna Konstantina Leontjewa, Kraków 2000, s. 264, 267, 270–271. Praktyczną próbę ich realizacji usiłował przeprowadzić pułkownik Ochrany Sergiusz Zubatow, tworzący legalne związki robotnicze pod patronatem caratuJózef Kozłowski, Zubatowszczyzna, Res Publica nr 6 (1988).