W przypadkach, gdy zwężenie narasta stopniowo, trudności w oddychaniu mogą mieć charakter nieuświadomiony, ze względu na adaptację chorego do powoli zmniejszającego się światła dróg oddechowych. Chory może wtedy nie odczuwać braku powietrza, mimo widocznych objawów, takich jak używanie pomocniczych mięśni oddechowych, tachypnoe czy nawet sinica obwodowa. Duszność wysiłkowa zwykle pojawia się przy zwężeniu światła dróg oddechowych powyżej 50% (około 8 mm pozostałego światła u dorosłych), a spoczynkowa, połączona ze stridorem – powyżej 75% (około 5–6 mm pozostałego światła u dorosłych).
U dzieci i niemowląt zwężenie podgłośniowe może objawiać się stridorem wdechowo-wydechowym, przyśpieszonym lub głośnym oddechem, zaciąganiem klatki piersiowej, poruszaniem skrzydełek nosa, bezdechami, sinicą, nawracającymi objawami przypominającymi przeziębienie, zapaleniem płuc. Może być obserwowane mocne odginanie głowy, które jest próbą ustawienia przez dziecko szyi w lepszej do oddychania pozycji. Może występować także dysfagia, szczególnie przy próbach połykania pokarmów stałych połączona z bezdechami i sinicą. Problemy z przyjmowaniem pokarmów mogą powodować niedożywienie skutkujące zaburzeniami rozwoju.