Śródmiejska Dzielnica Mieszkaniowa (ŚDM) (znana jako Łódzki Manhattan) – modernistyczne osiedle mieszkaniowe, wzniesione w latach 1975–1982 na centralnym obszarze Śródmieścia Miasta Łodzi, będące zespołem jednych z największych polskich megaszaf, czyli budynków mieszkalnych wykonanych w tzw. konstrukcji szkieletowej „słupowo-płytowej”.
Łódzki Manhattan w 2018 roku został zaklasyfikowany jako dobro kultury współczesnej w ramach Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Łodzi. Charakterystycznym detalem architektonicznym Osiedla ŚDM są umiejscowione na ostatnich kondygnacjach pawilony z infrastrukturą techniczną wysunięte poza lico elewacji.
Charakterystyka Ówcześnie projektowane wielkopłytowe systemy mieszkaniowe pozwalały na wznoszenie bloków mieszkalnych o wysokości maksymalnie 11 kondygnacji, dlatego niesłusznie uważa się, że budynki ŚDM wykonano w technologii tzw. „wielkiej płyty”.
Podczas jego budowy nie zastosowano wielkopłytowych ścian nośnych, a jedynie ściany osłonowe z żelbetowych płyt elewacyjnych wykończonych okładzinami azbestowo-cementowymi, które zdemontowano podczas remontu w latach 90.