Milżewskiego i Michała Łowisza drukowane były w drukarni pijarskiej przez siedem lat. W latach 1734–1736 gazeta była wydawana pod nazwą „Gazety Polskie” i „Gazety Cudzoziemskie”, od 1737 r. powróciła do tytułu „Kurier Polski”D. Hombek, Prasa i czasopisma polskie XVIII wieku w perspektywie bibliograficznej, Kraków 2001, s. 50..

W 1737 r. przywilej wydawniczy na pisma w języku polskim, włoskim oraz łacińskim w Królestwie Polskim przejęli rywalizujący z pijarami jezuici. Oba tytuły stały się ich własnością i drukowali je we własnej drukarni jezuickiej w Warszawie. Część nakładu jednak jeszcze do 1739 roku drukowali także pijarzy za zgodą i pod kontrolą jezuitów. Redaktorem naczelnym pism po zmianie właściciela został z ramienia zakonu Franciszek Bohomolec późniejszy współtwórca „Monitora”, po którym stanowisko objął ks. Stefan Łuskina, późniejszy redaktor naczelny Gazety Warszawskiej.

Według niektórych badaczy pismo zachowało ciągłość do kasaty zakonu jezuitów w 1773 roku. W latach 1761-1764 „Kurier” ukazywał się w soboty pod zmienionym tytułem „Kurier Warszawski”), a drugi tytuł, drukowany w środy, przybrał tytuł „Wiadomości Uprzywilejowanych Warszawskich”. Od początku 1765 do 1774 r.