Franciszek Mieczysław Boczek (ur. 7 października 1895 w Wielowsi, zm. 21 czerwca 1935 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 7 października 1895 w Wielowsi, w ówczesnym powiecie tarnobrzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Błażeja i Zuzanny z domu Bogoń. Był uczniem szkoły realnej w Tarnobrzegu. Należał do I Drużyny Skautów im. Tadeusza Kościuszki oraz miejscowej drużyny strzeleckiej. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 2 pułku piechoty Legionów Polskich. W opinii generała brygady Mieczysława Boruta-Spiechowicza był „wybitnie dzielnym podoficerem. Wziął udział we wszystkich bitwach 3. kompanii. W bitwie pod Sitowiczami wytrwał w ogniu huraganowym i przykładem swoim zmusił pluton swój do wytrwania”. 5 sierpnia 1915 roku, jako sekcyjny I batalionu został ranny w bitwie pod Rarańczą. Do 19 lipca 1916 roku przebywał w Domu Ozdrowieńcu w Kamieńsku.