W nocy z 15 na 16 lutego 1918 roku wziął udział w bitwie pod Rarańczą. 11 maja 1918 roku, jako chorąży II Korpusu Polskiego wziął udział w bitwie pod Kaniowem. Następnie został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie, a później dowódcą plutonu w 4 Dywizji Strzelców Polskich, z którą w 1919 roku przybył do Czerniowiec. Po wyzwoleniu Stanisławowa został przydzielony do 5 pułku strzelców. Następnie dowodził kompanią w 40 pułku piechoty.
W 1921 roku kontynuował służbę w 40 pułku piechoty. Od września 1921 do 15 lipca 1923 był odkomenderowany do baonu Straży Granicznej Nr 38. W międzyczasie (3 maja 1922) został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 599. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 40 pułk piechoty. W lipcu 1923 został przeniesiony do 5 pułku strzelców podhalańskich w Przemyślu. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 193. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 17 grudnia 1931 roku majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1932 roku został wyznaczony w 5 pułku strzelców podhalańskich na stanowisko obwodowego komendanta przysposobienia wojskowego.