W latach 20. XX w. Wu, razem z Li Shizengiem, Zhangiem Renjie i Cai Yuanpeiem, stanowili tzw. „Czwórkę Starszych” w Kuomintangu i prowadzili antykomunistyczną kampanię, która doprowadziła do opuszczenia partii przez komunistów i wsparcia Czang Kaj-szeka. Wu jednak, zgodnie ze swoimi anarchistycznymi zasadami, odmówił przyjęcia jakiegokolwiek urzędniczego stanowiska.
Postawa chińskich anarchistów zakładała włączenie się w walkę narodowowyzwoleńczą i uznaniu nacjonalizmu za coś koniecznego, torującego drogę anarchizmowi. Anarchiści chińscy widzieli w nacjonalizmie niezbędny krok do urzeczywistnienia ideałów anarchokomunistycznych. Pogląd ten bazował na postrzeżeniu, iż utworzenie państwa narodowego stanowi wyraz walki antyimperialistycznej, co z kolei stanowi warunek wstępny do powstania przyszłego anarchistycznego społeczeństwa. Z drugiej strony, część chińskich anarchistów w sojuszu z nacjonalistami widziała wyłącznie taktyczny wybieg dający dostęp do ich zasobów.