Ludmiła Naumowna (Gieorgijewna) Mokijewska-Zubok (ur. w grudniu 1895 lub w 1896W. Korniłow, Doniecko-Kriworożskaja..., s. 364. w Czernihowie, zm. 9 marca 1919 w okolicach Debalcewa) – żołnierka Armii Czerwonej, eserka-maksymalistka, uczestniczka wojny domowej w Rosji. Prawdopodobnie jedyna w historii kobieta dowodząca pociągiem pancernymW. Korniłow, Doniecko-Kriworożskaja..., s. 363..
Życiorys Dzieciństwo i lata studiów Była nieślubną córką Głafiry Mokijewskiej-Zubok, przedstawicielki zubożałego ukraińskiego rodu szlacheckiego, i Nauma Bychowskiego, działacza ruchu narodnickiego. Została ochrzczona w soborze Przemienienia Pańskiego w Odessie, w dokumentach przypisano jej patronimik Gieorgijewna. Deklarowała narodowość rosyjską. W 1905 r. rozpoczęła naukę w prywatnym gimnazjum żeńskim Kuzniecowej w Czernihowie. Ukończyła je w 1913 r. ze złotym medalem. Dwa lata wcześniej dyrekcja szkoły zamierzała usunąć ją z powodu chuligańskiego wybryku podczas wizyty Mikołaja II w mieście, jednak matka zdołała przekonać kierownictwo placówki, by umożliwiło jej kontynuowanie nauki, jako że była jedną z najlepszych uczennic. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczęła naukę w Instytucie Psychoneurologicznym w Petersburgu, na wydziale pedagogicznym. Szczególnie interesowała się psychologią społeczną.