W Petersburgu mieszkała w robotniczej dzielnicy za Bramą Narwską. Jako studentka przystąpiła do partii socjalistów-rewolucjonistów.
Jej działalnością w partii zainteresowała się policja, również dyrekcja instytutu rozważała jej usunięcie ze studiów "za wolnomyślicielstwo". W efekcie będąc studentką IV roku Mokijewska-Zubok porzuciła uczelnię i wyjechała do Helsingforsu.
Rewolucja październikowa i wojna domowa Ludmiła Mokijewska-Zubok wróciła do Piotrogrodu przed rewolucją październikową i wstąpiła do Czerwonej Gwardii, udając mężczyznę - podając nazwisko Leonid Grigorjewicz Mokijewski. Podczas bolszewickiego przewrotu należała do oddziału ochraniającego Instytut Smolny, w którym działał kierujący zbrojnym wystąpieniem rewolucyjny komitet wojskowy. W tym czasie związała się ze stronnictwem eserowców-maksymalistów i z pewnością należała do niego do listopada 1918 r., a być może do końca życia. Jeszcze w listopadzie 1917 r. została skierowana przez oddział wojskowy piotrogrodzkiego komitetu wojskowo-rewolucyjnego do guberni jekaterynosławskiej jako komisarz ds. zaopatrzenia, w celu pozyskiwania żywności dla Piotrogrodu i Moskwy.