Oddział z powodzeniem prowadził działania na tyłach wojsk Korpusu Czechosłowackiego, zwiększając swój stan osobowy do ponad 12 tys. żołnierzy. Został wówczas zreorganizowany, podzielony na 9 mniejszych jednostek i przemianowany na Partyzancką Armię Czerwoną.
W grudniu 1918 r. dowództwo Armii Czerwonej nakazało przerzucenie tak powstałej grupy wojsk na front południowy i jej koncentrację w rejonie Nowego Oskołu. Grupa Kożewnikowa skutecznie walczyła następnie o Kupiańsk, Starobielsk i Ługańsk.
Na początku 1919 r. dowodził grupą wojsk liczącą 20 tys. partyzantówP. Kenez, Red Advance..., s. 30., według innego źródła nawet 30 tys. osób. Składały się na nią 3 i 4 ukraińskie dywizje powstańcze, następnie zreorganizowane jako 41 i 42 dywizja strzeleckared. M. Suprunenko, Istorija..., s. 410., w głównej masie złożone z żołnierzy pochodzących z Tatarstanu, którzy przystąpili do wojsk Kożewnikowa na froncie wschodnim. W osobistej dyspozycji Kożewnikowa był również od początku marca 1919 r. pociąg pancerny "Włast' Sowietam" dowodzony przez Ludmiłę Mokijewską-Zubok. Siły Kożewnikowa rozmieszczone były wzdłuż linii Hundoriwśka-Mytiakinśka-Ługańsk, dalej na północ od Debalcewa, na południe od Bachmutu i na południe w kierunku stacji kolejowej Wołnowacha.